Οι αρχαίοι θεοί οργίζονται όταν οι θνητοί υπερβαίνουν ή παραβαίνουν το μέτρο. Όταν καταστρέφουν κάτι ιερό, όταν μιαίνουν με το βλέμμα τους το άβατο και αθέατο της θεότητας, όταν κομπάζουν για τις θνητές τους αρετές και δεξιότητες συγκρίνοντάς τες με τις άφθαρτες των θεών, όταν τρυπώνουν στην ερωτική κλίνη των αθανάτων εκτοπίζοντας από εκεί τις νόμιμες συζύγους ή όταν προσπαθούν να παρακάμψουν τους άβολους όρκους τους.
Τους θεούς τους θυμώνει η ύβρις, η βλασφημία και η μεγαλομανία του ανθρώπινου γένους. Άραγε γιατί φαντάστηκε και διηγήθηκε ο αρχαίος κόσμος την θεία οργή με τόση εμμονή; Μήπως ήλπιζε με αυτές τις δοξασίες να καταφέρει να φρενάρει τον εαυτό του από την ύβρη και την ακρασία; Μεγάλη επιτυχία δεν είχε είναι αλήθεια, μας άφησε όμως τους γλαφυρούς του μύθους περί θείας οργής που για πολλούς αιώνες και μέχρι σήμερα τροφοδοτούν με μοτίβα την τέχνη.
Το αφιέρωμα αυτό θα μας ταξιδέψει από την αρχαία Ρώμη ως τον 20ό αιώνα, με στίχους, όπερες, τραγούδια και οργανική μουσική γύρω απ’ τη σύγκρουση θείας και ανθρώπινης περηφάνειας.
Εκπομπή που αναζητά συνδετικά νήματα ανάμεσα στις εποχές και τα έργα. Μουσική, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία, μύθοι και παραδόσεις, κοσμική και θρησκευτική τέχνη επιστρατεύονται για τη σύνθεση ενός ιδιότυπου, θεματικού, διαπολιτισμικού κανόνα και καλλιτεχνικού χάρτη.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Λένια Ζαφειροπούλου
![Κατά του Νυν Αιώνος του Απατεώνος – Μισάνθρωπη Αρετή ή Ενάρετη Μισανθρωπία στον Bach [2/2] | Κυριακή 14 Ιουνίου 2026](https://www.ertecho.gr/wp-content/uploads/2024/11/20241103_diahroniko_diadiktyo_new-400x400.png)