Η Μεταρρύθμιση του Λούθηρου βορείως των Άλπεων στις αρχές του 16ου αιώνα ορίζεται από τους ιστορικούς ως το τέλος του Μεσαίωνα και η αρχή της Νεωτερικότητας. Το νέο δόγμα, πολύ πιο ορθολογικό και ατομικιστικό, πέταξε μαζί με την εξουσία και ασυδοσία του κλήρου, μεγάλο μέρος από τη μαγεία και το μυστήριο του παλαιού κόσμου: τα θαύματα, τις πολυτελείς τελετουργίες, τις γονυκλισίες, την πολυφωνία, την πλούσια εικονοποιία, κάθε παγανισμό που είχε ξεμείνει στη λατρεία. Έτσι και η τέχνη από πολύ νωρίς είδε στην επέλαση της νέας εποχής την εξορία του μυστηρίου και του υπερφυσικού. Και μίλησε για τις ρωγμές σ’ αυτό το νέο ορθολογικό τείχος της νεωτερικότητας, μέσα απ’ τις οποίες διέρρεε σαν ύπουλη ραδιενέργεια η δύναμη του παλιού, αόρατη αλλά τρομακτική και παράδοξη. Δυο έργα, το ένα απ’ την όψιμη αναγέννηση, το άλλο από τον πρώιμο Ρομαντισμό σέρνουν το δάχτυλο κατά μήκος των ρωγμών στο όχι και τόσο στεγανό τείχος του νέου κόσμου.
Αναγνώστης μας ο ποιητής Χρήστος Σακελλαρίδης.
Εκπομπή που αναζητά συνδετικά νήματα ανάμεσα στις εποχές και τα έργα. Μουσική, ποίηση, θέατρο και πεζογραφία, μύθοι και παραδόσεις, κοσμική και θρησκευτική τέχνη επιστρατεύονται για τη σύνθεση ενός ιδιότυπου, θεματικού, διαπολιτισμικού κανόνα και καλλιτεχνικού χάρτη.
Παραγωγή-Παρουσίαση: Λένια Ζαφειροπούλου
