Πρωινά, Τρίτο, και σκέφτομαι σήμερα τα παλιά ραδιόφωνα, εκείνα με τις λυχνίες, που έπρεπε να ζεσταθούν πριν αρχίσει να βγαίνει η φωνή τους μέσα από ένα κρεσέντο απόκοσμων θορύβων. Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που έρχονται στο μυαλό μου, όμως δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνα τα πρώτα ραδιοφωνικά μου ακούσματα κι ας ήταν γεμάτα παράσιτα: τα τραγούδια του Σουγιούλ και του Γούναρη, τη φωνή του Γιώργου Οικονομίδη να παρουσιάζει τα νέα ταλέντα, τη Μούσχουρη να τραγουδάει Χατζιδάκι, την ορχήστρα του Γιώργου Θεοδοσιάδη, τις πόρτες ν’ ανοίγουν τρίζοντας και τα βήματα να απομακρύνονται στα χαλίκια στο Θέατρο της Τετάρτης, της Δευτέρας ή της Κυριακής, τον Σοστακόβιτς από τη Σόφια, τον Μότσαρτ από τη Μόσχα, τον πρώτο μου πολύτιμο Μπετόβεν από την Ορχήστρα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Αν έχεις υπάρξει μια φορά ακροατής ραδιοφώνου, μένεις για πάντα πάνω απ’ όλα ακροατής, έτσι μου φαίνεται παράξενο που έχω την τύχη να διαλέγω Χατζιδάκι μετά τον Vivaldi, Nat “King” Cole μετά τον Händel, Ζappa μετά τον Copland, Max Richter και Diana Krall μετά τον Bizet. Από το παλιό γκαζοζέν ραδιόφωνο της παιδικής μου ηλικίας έχει μείνει το γατί με την κόκκινη μπάλα και την κουτσουρεμένη ουρά της φωτογραφίας που ήταν -για κάποιο λόγο- πάντα σκαρφαλωμένο πάνω του. Το ρομποτάκι είναι μεταγενέστερο και το ραδιοφωνάκι είναι ένα μικρό αλλά πιστό αντίγραφο-παιχνίδι. Αλλάζουν οι καιροί, σκέφτομαι και τίποτα δε μένει αναλλοίωτο. Εκτός από τη μουσική. Όπως παλιά, έτσι και τώρα ρέει άφθονη. Ευτυχώς!
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης
