Κώστας Καρυωτάκης (30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928)
«Νέος στην ηλικία ήταν, όταν έδωσε τέλος στη ζωή του, 32 ετών, αλλά, αν πιστέψουμε σ’ αυτά που λέει ο ίδιος για τον εαυτό του (στα Νηπενθή, μία από τις πρώτες συλλογές ποιημάτων του), αισθανόταν από πάντα γέρος. […] Η εντύπωση που είχε ο κόσμος για τον Καρυωτάκη ήταν ενός ατόμου ασθενικού, σκυθρωπού και μισάνθρωπου, ενώ κατά τις μαρτυρίες κάποιων φίλων του μπορούσε συχνά να είναι πολύ εύθυμος, προσηνής, χωρατατζής, ευχάριστος. Και ο ηθοποιός Αλέξης Μινωτής, συμμαθητής του ποιητή στα Χανιά, τον θυμόταν σαν “ένα ωραίο παιδί, ζωηρότατο, πρώτο στον καβγά και στον πετροπόλεμο”. […] Ο Καρυωτάκης έβαλε τέλος στη ζωή του το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928 κάτω από έναν ευκάλυπτο στην ακρογιαλιά της Πρέβεζας, πυροβολώντας μ’ ένα πιστόλι την καρδιά του. […] αφού είχε μάταια προσπαθήσει να πνιγεί στη θάλασσα – συμβολική επιστροφή στην αγκαλιά της μητέρας, ή, πιο φροϋδικά ακόμα, στην “ωκεάνια” ευδαιμονία της μήτρας. […]
“Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού”. […]
Και αφού η αγκαλιά της μητέρας θάλασσας δεν έστερξε να τον δεχτεί, αυτός κατέφυγε στη λύση του πυροβόλου όπλου […]
Παραμένει, ωστόσο, το ερώτημα: θα επιζούσε η φήμη του και η επίδρασή του αν δεν είχε αυτοκτονήσει; Γιατί όσο ζούσε, η ποίησή του είχε ελάχιστα εκτιμηθεί, τουλάχιστον από τους κριτικούς και το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό της εποχής του. Όπως παρατηρεί ο σύγχρονος του Καρυωτάκη Ιωάννης Μιχαήλ Παναγιωτόπουλος, που πολλά χρόνια αργότερα θα συμπεριλάβει στα πρόσωπα του μυθιστορήματός του “Αστροφεγγιά” και τον αυτόχειρα ποιητή,
“Το πιστόλι που σκότωσε τον Καρυωτάκη ήταν σαν τα πιστόλια που μεταχειρίζονται στα γυμναστήρια και στον Ιππόδρομο οι αφέτες μόλις ακουστεί ο κρότος αρχίζει το τρέξιμο. Έτσι και με τον Καρυωτάκη· όσο ζούσε, ελάχιστοι τον είχαν νιώσει, τον είχαν προσέξει αληθινά· ύστερ’ από το θάνατό του οι μιμητές, οι σχολιαστές, οι κρισολόγοι, οι υμνολόγοι καλπάσανε αφηνιασμένα, για να κερδίσουν τη δάφνη που τόσο συνειδητά περιφρόνησε εκείνος”.»
Πέτρος Χαρτοκόλλης, «Ιδανικοί αυτόχειρες»
Εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2003
Στην εκπομπή του Σαββάτου 18 Ιουλίου, ακούμε σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη, μεταξύ άλλων, έργα και τραγούδια των Στάθη Γυφτάκη, Σοφίας Καμαγιάννη, Κωστή Κριτσωτάκη, Κώστα Μάκρα και Μάρκου Μωυσίδη.
Για όσους δεν αγαπούν το ελληνικό τραγούδι.
Για να το αγαπήσουν!
Info
«Ο θησαυρός της πίσω αυλής»
Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 & 95,6 και στο διαδίκτυο live και στη συνέχεια on demand στο ERT εcho
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 16:00 – 17:00
Παραγωγή-Παρουσίαση: Γιώργος Ν. Φλωράκης
