![Χριστίνα Τσίγκου, ”Μίσχος από Γρανίτη” (κατά τον Θανάση Θ. Νιάρχο) [Επιστολές στη Νίκη Καραγάτση και τον Παντελή Βούλγαρη] – 1 | Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026](https://www.ertecho.gr/wp-content/uploads/2026/01/20260131-fixed-koulizaki-kardia-new-768x768.png)
«Έτσι μόνο μπορώ να την θυμηθώ: σαν ένα μοναχικό μαυριδερό ψαροπούλι […] στις νοτιοδυτικές ακτές της Άνδρου, αγκαλιασμένο ολόγυρα από θεόξερες κιμασιές πνιγμένες στα χρυσά γαϊδουράγκαθα.» – Μαρίνα Καραγάτση
«Είχε την αδρότητα και την αμεσότητα της Αιγυπτιακής τέχνης (αλλά και τη γνώση του μπαρόκ) και συνεχώς αρνιόταν προτάσεις να παίξει στο θέατρο, αναπολώντας τις παραστάσεις που είχε δώσει στο δικό της θέατρο, που γι’ αυτές μου είχε μιλήσει με τα κολακευτικότερα λόγια η Λίλα ντε Νόμπιλι.» – Γιάννης Τσαρούχης
«Τώρα άρχισα δουλειά με τον Φελίνι. Δεν ήταν αποφασισμένος να με πάρει σ’ αυτή την ταινία […] αλλά όταν είδε σε τι ανάγκη βρίσκομαι έβαλε και μου βάψανε τα μούτρα με τρόπο που να μη με αναγνωρίζουν, για να με χώσει σε διαφορετικές σκηνές, Πληρώνουν άσχημα, γιατί όλοι θέλουν να δουλέψουν με τον Φελίνι […] και οι παραγωγοί το εκμεταλλεύονται αυτό.» – Χριστίνα Τσίγκου, επιστολή στη Νίκη Καραγάτση
Στην εκπομπή του Σαββάτου 31.01.26, η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΥΡΙΑ σε δύο ημίωρες ραδιοφωνικές «συναντήσεις» με τη Χριστίνα Τσίγκου – ηθοποιό εξ ολοκλήρου ταγμένη στην τέχνη της, φίλη του Μπέκετ, του Ελύτη και του Εμπειρίκου, μια μοναχική, sui generis ιέρεια του θεάτρου και του κινηματογράφου που συνεργάστηκε με τον Φελίνι και τον Παζολίνι, μια «αθόρυβη», φλεγόμενη καλλιτέχνιδα με νομαδική ζωή (Αθήνα, Ρώμη, Παρίσι) που σημάδεψε με την παρουσία της όσους τη γνώρισαν.
Συγγραφή / επιμέλεια κειμένων-παραγωγή-παρουσίαση: Ευαγγελία Κουλιζάκη
