Ο σαξοφωνίστας Art Pepper, όπως γράφει ο ίδιος την αυτοβιογραφία του, ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος άλτο σαξοφωνίστας στον κόσμο. Μία δήλωση που μπορούσε να θεωρηθεί ύβρις αν έπρεπε να συγκριθεί με άλτο σαξοφωνίστες όπως ο Charlie Parker, ο Johnny Hodges ή ο Paul Desmond. Ωστόσο, όχι μόνο ξέφυγε από τον βαρύ ίσκιο του Charlie Parker, αλλά επέζησε στην σκηνή της τζαζ με μ’ έναν προσωπικό ήχο, αυθεντικό και γοητευτικό. ‘Ένα άψογο χαρμάνι bebop και cool jazz. Την δεκαετία του ‘50 ο Art Pepper ήταν ανάμεσα στα πρώτα ονόματα της τζαζ στην Δυτική Ακτή, στην Καλιφόρνια. Αλλά η ισχυρή του εξάρτηση από την ηρωίνη και τα διαστήματα που μπαινόβγαινε στις φυλακές στάθηκαν εμπόδια.
Το άλμπουμ αυτό που ηχογράφησε το 1957, το “Art Pepper Meets The Rhythm Section”, θεωρείται μία μυθική ηχογράφηση.
Πρωτ’ απ’ όλα, ποιο ήταν αυτό το “rhythm section”; Ήταν οι σπουδαίοι μουσικοί που έπαιζαν τότε με τον Miles Davis. Δηλαδή, ο Red Garland στο πιάνο, ο Paul Chambers στο μπάσο και ο Philly Joe Jones στα ντραμς. Ο Art Pepper συνάντησε και τους τρεις απευθείας στο στούντιο και ηχογράφησαν έναν από τους καλύτερους jazz δίσκους μέσα σε ένα απόγευμα. Όμως το πρωί της ηχογράφησης ο Pepper δεν είχε ιδέα. Του το ανακοίνωσε η σύζυγός του και έγινε έξαλλος επειδή είχε να παίξει 6 ολόκληρους μήνες και το σαξόφωνο του ήταν σχεδόν διαλυμένο. Συμμάζεψε λοιπόν όπως όπως το σαξόφωνο, κλειδώθηκε στο μπάνιο, πήρε μία γερή δόση ηρωίνης, παραπάνω από τη συνηθισμένη, και ύστερα πήγε στο στούντιο προσπαθώντας να το παίξει άνετος. Έγιναν οι συστάσεις αλλά δεν ήξερε κανείς τι θα έπαιζαν κι εκείνος δεν θυμόταν ούτε ένα κομμάτι ολόκληρο. Τότε ο πιανίστας Red Garland αρχίζει να παίζει το “You’d be so nice to come home to”, αυτό που ακούτε τώρα, και τον ρωτάει: «το ξέρεις αυτό;» Κάτι του θύμιζε και άρχισε να παίζει όσο πιο κοντά μπορούσε τη μελωδία που θυμόταν αλλά με τέτοιο jazz feeling που οι κριτικοί της εποχής έγραψαν ότι το έπαιξε καλύτερα και από το πρωτότυπο. Και το “Art Pepper Meets the Rhythm Section” κατέληξε ένα διαμάντι της δισκογραφημένης jazz ιστορίας που γεννήθηκε μέσα από ένα χάος και έγινε κλασικό χάρη στη μαεστρία τεσσάρων μουσικών.
Τα άλμπουμ που έγραψαν την ιστορία της jazz.
Ένα βλέμμα στην πιο περιπετειώδη μουσική, μέσα από τα σημαντικότερα τζαζ άλμπουμ.
Από τον Λεωνίδα Αντωνόπουλο.
