Ένας δίσκος, μια ιστορία, μια εποχή (Οκτώβριος 1986)
Πέμπτη 02 Απριλίου 2026, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο πρόγραμμα 103.7.
Είναι μόλις δυο χρόνια πριν που ο Νίκος Παπάζογλου, στο σημείωμα που υπάρχει στο «Χαράτσι» του, είχε μιλήσει για τον «κυκεώνα» της «μουσικής παιδείας» μας και την ανάγκη «να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις – που είναι και δικές μας αντιθέσεις, σ’ ένα ΜΕΙΚΤΟ και ΝΟΜΙΜΟ μουσικό είδος». Το «Μέσω νεφών» είναι ουσιαστικά η συνέχεια αυτής της «ανάγκης». Με τους ίδιους μουσικούς, με τις ίδιες αναφορές… Μόνο που το γενικώτερο σκηνικό του τραγουδιού, έχει αλλάξει. Ο – τότε – «σύγχρονος ήχος» έχει κερδίσει ένα μεγάλο μέρος της τρέχουσας δισκογραφίας. Έχει αρχίσει η καθιέρωση, η «μόδα» των «ηλεκτρικών» τραγουδοποιών και στα πιο εμπορικά μέσα. Και φυσικά, η μεγέθυνση του φαινομένου, έχει φωτεινές αλλά και – ίσως περισσότερες – συμβατικές στιγμές… Σ’ αυτό το κλίμα κυκλοφορεί το «Μέσω νεφών». Μ’ ένα υλικό ποικίλο… Τραγούδια που έχουν γραφτεί αρκετά παλιότερα αλλά και πιο πρόσφατα. Ζεϊμπέκικα με το μπουζούκι σε πρώτο πλάνο αλλά και κάποια με την κυριαρχία της ηλεκτρικής κιθάρας. Κομμάτια που κουβαλούν την νεανική «ροκ» ιστορία του Παπάζογλου και άλλα που έχουν να κάνουν με τις νεότερες αναζητήσεις του στα λαϊκά ακούσματα.
Τα τραγούδια του «Μέσω νεφών» θα ενταχθούν απόλυτα στην συναυλιακή διαδρομή που κάπου τότε οργανώνει πιο επαγγελματικά ο Νίκος Παπάζογλου. Και θα λειτουργήσουν δίπλα στο υλικό από το «Χαράτσι». «Ένα κι ένα», «Ο μοναχός ο άνθρωπος», «Στη ρωγμή του χρόνου», «Φύσηξε Βαρδάρης», «Καλημέρα»… Είναι η συνέχεια αλλά και το …κλείσιμο αυτών των ανησυχιών του. Τον θυμάμαι , όταν σχεδόν πέντε χρόνια μετά, θα κυκλοφορήσει τα «Σύνεργα», να μού περιγράφει ως εξής τη συνέχεια : “Αν θυμάσαι, από το σημείωμά μου στο “Χαράτσι” περίμενα ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από τη σύμπτυξη στοιχείων που είχα ζήσει και είχαν συνταχτεί μέσα μου δουλεύοντας τόσο με ηλεκτρικές όσο και με ακουστικές ορχήστρες. Μερικές φορές πράγματι προέκυψε κάτι καλό και για μένα και για πολύ κόσμο νομίζω. Αλλά συνολικά, όλο αυτό εξελήφθη ως διάθεσις εξηλεκτρισμού. Είδανε και την επιτυχία που είχε κι αρχίσανε με τις ηλεκτρικές κιθάρες. Από κει και πέρα, εγώ δεν ήθελα να είμαι μέρος μιας τέτοιας κίνησης. Η ηλεκτρική κιθάρα μ’ ενδιαφέρει με τη φόρτιση διαμαρτυρίας που έχει κι όχι για να …αντικαθιστά το σαξόφωνο! Οπότε προτίμησα να απομακρυνθώ, έστω και για λίγο, μέχρι να ξεδιαλύνει αυτή η υπόθεση”.
Στην εκπομπή ακούμε τα τραγούδια του «Μέσω νεφών». Καινούργια τραγούδια γραμμένα από τον Νίκο Παπάζογλου με στίχους Μανώλη Ρασούλη, Τάκη Σιμώτα, Λάζαρου Ανδρέου, Γιάννη Μπαχ Σπυρόπουλου και δικούς του αλλά και δύο παλιότερα με τον νέο – τότε – δικό του ήχο. Αλλά και δύο παλιά, χαρακτηριστικά των διαφορετικών κατευθύνσεων του παρελθόντος. Το «Εδώ στη ρωγμή του χρόνου» που είχαν γράψει οι Ξυδάκης – Ρασούλης πριν τη «Γυφτιά» και το «Είναι αργά» που είχε πρωτοπεί στα πρώτα χρόνια του ’70 ο …Πασχάλης Αρβανιτίδης. Η εκπομπή συμπληρώνεται με τον αρχικό ήχο του «Είναι αργά» – τραγούδια του Νίκου Παπάζογλου που είχε τραγουδήσει το 1972-74 ο Πασχάλης – αλλά και με το πιο καινούργιο τραγούδι του Μανώλη Ρασούλη με μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου που τραγουδά τότε ο Παπάζογλου και κυκλοφορεί για πρώτη φορά μια βδομάδα μετά το «Μέσω νεφών», στον ομώνυμο δίσκο των δύο δημιουργών. Είναι το «Πότε Βούδας, πότε Κούδας».
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
