Με αφορμή ένα αληθινό σενάριο για την Άννα Καραμπεσίνη
Τρίτη 13.01.2026, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Νομίζω ότι από τότε που γνώρισα την Άννα Καραμπεσίνη – ήταν το 1997 – πάντα ήθελε να καταγράψει τη ζωή της, τη διαδρομή της σ’ ένα βιβλίο. Και ακούγοντάς την από την πρώτη στιγμή, κι εγώ πίστευα ότι όσα μετέφερε άξιζε τον κόπο να καταγραφούν. Ο Γιάννης Κουτρουμάνης που βρέθηκε κοντά της, στήριξε τα τελευταία δύσκολα χρόνια της και κατέγραψε συστηματικά αυτό το υλικό. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να γίνει η έκδοση… Και η Άννα Καραμπεσίνη έφυγε το 2018, στα 95 της χρόνια – όρθια και διαυγής μέχρι το τέλος.
Πάντα είχα κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις και θέσεις για το ρόλο που έχουν οι μεγάλοι τραγουδιστές και μουσικοί στην συνέχεια και την εξέλιξη αυτού που συχνά αντιμετωπίζεται στατικά, αν και λέγεται … «παράδοση». Αυτό που μού έκανε πιο πολύ εντύπωση γνωρίζοντας τις αδελφές Άννα Σαρρή- Καραμπεσίνη και Εφη Σαρρή ήταν η ευκολία με την οποία τραγουδούσαν κάθε φορά που στη συζήτησή μας αναφερόταν ένα τραγούδι. Και όχι μόνο τραγούδια της πατρίδας τους… Από Ιταλικά τραγούδια που πρωτάκουσαν στα χρόνια του 30 μέχρι βυζαντινούς ύμνους κι από θρήνους για την άλωση της Πόλης που έμαθε η Άννα κατά τη διάρκεια της θητείας της στη χορωδία του Σίμωνα Καρρά μέχρι στεριανά τσάμικα της Κεντρικής Ελλάδας. Κάπως έτσι έγιναν οι επιλογές της σημερινής εκπομπής. Με ηχογραφήσεις που έκαναν η Άννα Καραμπεσίνη και η Εφη Σαρρή κυρίως στα χρόνια του ’70, με προφανή στόχο να στηρίξουν τη διάθεση για γλέντι στους μεγάλους δίσκους που ηχογραφούσαν τότε, με κομμάτια «γνωστά και γρήγορα». Και πάντα, με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ : Θέλησα στη φωτογραφία της ανάρτησης, να δω το βιβλίο ανάμεσα σε μεγάλους δίσκους βινυλίου της Αννας Καραμπεσίνη αλλά και κάποιες νεότερες εκδόσεις ανάλογου υλικού. Νομίζω ότι η εικόνα έχει τη δική της σημασία…
