Συχνά, ο πολιτικός λόγος έρχεται να υπερκεράσει τον λόγο περί τέχνης. Ίσως γιατί η πολιτική φέρνει έριδες που η τέχνη δεν διανοείται. Πολλοί κατηγόρησαν τα τελευταία χρόνια τον Διονύση Σαββόπουλο, μέχρι και προδότη τον είπαν. Προσωπικά, στη μουσική ψάχνω πάντα το καλλιτεχνικό αποτύπωμα και όχι την πολιτική άποψη. Όμως, εκείνο που σε πολλές περιπτώσεις έχω παρατηρήσει, είναι ότι όταν ένας καλλιτέχνης σταματάει να αμφισβητεί, όταν αντικαθίσταται μέσα του το πάθος της αναζήτησης ενός καλύτερου κόσμου από την αποδοχή μιας οποιασδήποτε καθεστηκυίας τάξης, τότε το έργο που παράγει συχνά αποδυναμώνεται. Όταν ο καλλιτέχνης «ησυχάζει», η τέχνη του κινδυνεύει να χάσει την οξύτητά της. Ενδεχομένως, συνέβη και στον Σαββόπουλο μετά το “Κούρεμα”. Όμως, αυτός ο άνθρωπος ηχογράφησε μερικούς από τους σημαντικότερους δίσκους της ελληνικής μουσικής κι επιπλέον είμαστε πολλοί αυτοί που μεγαλώσαμε με τις μουσικές του.
Σήμερα, σ´ αυτή την πρώτη μας ζωντανή συνάντηση μετά από καιρό, ακριβώς έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, δεν επιχειρήσαμε την οποιαδήποτε πολιτικοκοινωνική αποτίμηση. Αντίθετα, σήμερα, ακριβώς έναν χρόνο μετά από τον θάνατό του, δοκιμάσαμε να συνδεθούμε με το συναισθηματικό αποτύπωμα και τη συγκίνηση της πολύ μεγάλης του πορείας.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση!
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης
