Πρωινά, Τρίτο, 8.00 και καθώς κάνω ανασκαφές στα παλιά μου αρχεία πέφτω σ’ ένα βιογραφικό της Κικής Δημουλά. “Γεννήθηκε”, γράφει, “στις 6 Ιουνίου του 1931”, πριν από 95 χρόνια και 2 ημέρες δηλαδή. Δεν μπορώ να πω ότι την εκτίμησα από πολύ νωρίς, όσο περνάει όμως ο καιρός, με αγγίζει όλο και πιο πολύ. Έτσι όπως μπαίνει το καλοκαίρι, ανατρέχω στα ποιήματά της ψάχνοντας στίχους καλοκαιρινούς. Μα έτσι όπως η Δημουλά γράφει συνήθως με γνώμονα τη μνήμη και τη νοσταλγία και με τρόπο μελαγχολικό, στα κείμενά της εμφανίζεται πολύ πιο συχνά το φθινόπωρο και ο χειμώνας παρά το καλοκαίρι. Ακόμα και οι αναφορές στην άνοιξη σπανίζουν. «Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη ατέλειωτα μένουν. Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη, φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου», γράφει. Όμως το καλοκαίρι; Να, ίσως εδώ: “Σπάνια / Όταν προσπίπτει η θάλασσα στα πόδια μου / και μου ζητάνε οι αφροί συγνώμη διαλυόμενη / τότε ειν’ αλήθεια συγκινούμαι”. Ξέροντας πια ότι ανεξαρτήτως εποχής “σε σωστή ώρα νυχτώνει”, μαθαίνω να διαβάζω από την αρχή και ν’ ανακαλύπτω στους 30 βαθμούς μια ποιήτρια που θεωρούσα ότι είχα χάσει: “θ’ ανακατέψω τ’ άστρα με το ύψος μου / θα παραμερίσω με τις προσευχές μου το ενιαίο του ουρανού, μήπως και μέσα σ’ όλα αυτά / είναι κρυμμένη η αποστολή σου”. “Αν ήρθες” ας πούμε “για να ξανοίξεις τα χρώματα / και τους χειμώνες να καθαιρέσεις”.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης
