Πρωινά, Τρίτο, 8.00, η Άνοιξη έχει ήδη φτάσει, ο Μάρτης τελειώνει, η ώρα θα γυρίσει σε λίγο σε θερινή και μας χωρίζουν δύο μόλις μέρες από την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου. Παρακολουθώ τη Μαρίνα να προβάρει καθημερινά το ποίημα και τον ρόλο της στο επετειακό θεατρικό και επιστρέφω νοερά στα σχολικά μου χρόνια. Δεν διαπνέομαι από εθνικιστικό πνεύμα αλλά θυμάμαι πολύ έντονα τις προετοιμασίες, τα χαμένα μαθήματα, τις πρόβες και συνειδητοποιώ ότι οι σχολικές γιορτές, αυτό το σπάσιμο της ρουτίνας, ήταν ο μοναδικός τρόπος που ένα παιδί μπορούσε να αντιληφθεί το πέρασμα του χρόνου, τον ετήσιο κύκλο. Ήταν ενδεχομένως και ο μοναδικός τρόπος να αντιληφθεί και πτυχές της κοινοτικής ζωής που δεν ήταν ορατές στη σχολική καθημερινότητα, τη συντροφικότητα του ανεβάσματος ενός έργου, για παράδειγμα. Δεν νοσταλγώ τα χρόνια του σχολείου -αν και καταλαβαίνω απόλυτα τους λόγους που πολλοί τα νοσταλγούν-, νοσταλγώ όμως τις αγωνίες της γιορτής και της παρέλασης και κυρίως τη διαφορετικότητα ημερών, όπως αυτή που έρχεται. Όσο για την ουσία της συγκεκριμένης μέρας, όπως ακριβώς συμβαίνει με την 28η Οκτωβρίου και τη 17η Νοεμβρίου, επιβραδύνω τους ρυθμούς μου και σκέφτομαι εκείνο το αγαθό, χωρίς το οποίο μου φαίνεται αδιανόητο να ζήσει ένας άνθρωπος: Ελευθερία.
Κάθε πρωί στις 8.00, ζωντανά, οι εκλεκτικές μας αναζητήσεις, ένα είδος -Αισθηματικής Αγωγής- ξεκινούν από την αναγεννησιακή μουσική, περνούν μέσα από το μπαρόκ, την κλασική, τη ρομαντική και τη μοντέρνα εποχή και συναντούν τη jazz, singers-songwriters απ’ όλον τον κόσμο, μινιμαλιστές και μετα-μινιμαλιστές συνθέτες, παραδοσιακούς ήχους από ολόκληρο τον πλανήτη, κινηματογραφικές επενδύσεις, θεατρικές ηχογραφήσεις και σύγχρονες μουσικές δημιουργίες που ξεπερνούν κάθε κατηγοριοποίηση.
Καλή ακρόαση 
Παραγωγή-παρουσίαση: Γιώργος Φλωράκης
