Μήπως η αληθινή έννοια του χρόνου μας προτρέπει να αναμετρηθούμε με πεπραγμένα και σκέψεις αντί να κοιταζόμαστε σε διάφορους καθρέφτες ή καταπιεστικά χαμογελαστές selfies;
Είναι φθορά και αλλαγή ή μπορεί να βιώνεται και ως εσωτερική αφθαρσία;
Ο χρόνος είναι κυκλικός ή γραμμικός;
Η νέα χρονικότητα όπως αποτυπώνεται στα ποιήματα του Καβάφη (ως μια ενιαία συνείδηση που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον), μια συζήτηση του Στέλιου Ράμφου με τον Διονύσιο Σκλήρη, η εφαρμοσμένη δημιουργική διαχείριση του χρόνου από τον Henri Bergson ως νίκη του πνεύματος πάνω στην ύλη γίνονται τα συστατικά ενός ραδιοφωνικού μηνύματος για όσους αγωνιούν για τα χρόνια που τρέχουν.
Στο τέλος, η ενιαία καβαφική αντίληψη του χρόνου αποκτά μια πολιτική διάσταση;
Ο χρόνος του ποιητή μας περιμένει: θα διαχειριστεί τη μηχανική χρονικότητα της ψηφιακής τεχνολογίας και τις εκκρεμότητες του νέου Ελληνισμού;
Και πώς θα τον αξιωθούμε;
Παραγωγή-Παρουσίαση: Μενέλαος Καραμαγγιώλης
