Ο Γιάννης Παλαιολόγου, το μπουζούκι και τα τραγούδια του
Τετάρτη 15 Ιουλίου, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Ο χαιρετισμός άλλοτε από τον Καζαντζίδη, άλλοτε από τον Τσαουσάκη, αλλά κάποτε και από τον Παναγιώτη Μιχαλόπουλο, δείχνει τον ενθουσιασμό στο παίξιμό του. Ο Γιάννης Παλαιολόγου, ξεκίνησε να παίζει μπουζούκι το 1960, στα 16 του χρόνια και συμπλήρωσε 48 χρόνια στα πάλκα, στις πίστες, στη δισκογραφία. Ανιψιός του Μάρκου και του Αργύρη Βαμβακάρη, θεωρούσε πρότυπο και δάσκαλό του τον δεύτερο. Έλεγε όμως «η φωνή του Καζαντζίδη με ενέπνευσε και να γίνω τραγουδιστής πρώτα και κατόπιν να βρεθώ να παίζω μπουζούκι»> Πρωτόπαιξε μαζί του σε δίσκο «Το τραίνο Γερμανίας Αθηνών» κι έφτασε να παίζει σε ηχογραφήσεις του ως το τέλος. Μετά, ήρθαν στο δρόμο του ο Γαβαλάς, η Γκρέυ, η Λύδια, ο Τσαουσάκης, ο Διονυσίου, ο Βοσκόπουλος , αλλά και ο Μαργαρίτης και κάποιοι νεότεροι. Ακόμη και ο Τσιτσάνης. Δεν ξέρω τι σημαίνει το όνομα «Γιάννης Παλαιολόγου» για έναν απλό ακροατή σήμερα, 18 χρόνια από το θάνατό του. Αν όμως ψάξει κανείς στοιχειωδώς στο διαδίκτυο, θα βρει πολλές αναφορές και πολύ περισσότερες ζωντανές ηχογραφήσεις από τα χρόνια που ήταν ενεργός στα πάλκα και στις πίστες. Έχουν ένα πολύ φανατικό κοινό… Έστω κι αν, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, γνώρισε την απόσταση που φέρνει ο χρόνος για ένα μουσικό. Τον θυμάμαι να προβληματίζεται σε μια σχετική συνομιλία μας : « Δεν ξέρω τι είναι…Να το πείς σεβασμό ή φόβο αν θέλεις;. Σκέφτεται ο άλλος πως θα πω στον Παλαιολόγου “χαμήλωσε το μπουζούκι σου”; Ενώ στον πιτσιρικά το λέει άνετα. Δεν καταλαβαίνει ότι κι εγώ θα το χαμηλώσω γιατί έχω παιδιά να μεγαλώσω; Επειδή…ασπρίσαν τα μαλλιά μου; Τι να κάνω; Να τα βάψω; Θα τα βάψω! ». Στην εκπομπή, ακούμε κάποια από τα λίγα τραγούδια που έγραψε, κάποια από τα αρκετά που έπαιξε στην δισκογραφία και στεκόμαστε στις σκέψεις του για τις επιρροές και τις εμπειρίες του.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ : Η φωτογραφία της ανάρτησης, το «σαλόνι» μιας συνέντευξης μαζί του για το «Δίφωνο». 1997.
