Με τον Παντελή Αμπαζή, για «λαϊκά κορίτσια» και τραγούδια με χαμόγελο.
Τρίτη 12 Μαΐου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7 στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα.
Το τελευταίο τραγούδι του καινούργιου του δίσκου, θα μπορούσε να είναι ένα …δελτίο τύπου για το «ποιόν» του : «Ένας εύθυμος νησιώτης / μπήκε μεσ’ το μαγαζί/ και φωνάξαν απ’ το βάθος, βρε καλώς τον Αμπαζή/ Παίρνει τότε την κιθάρα / και αρχίζει το MADAME/ και αμέσως ΣΚΑΡΑΒΑΊΟ,/ ΛΑΓΟΝΗΣΙ, ΜΑΣΤΟΥΑΡ./ Δεν μας είπες την ΤΕΡΓΕΣΤΗ,/ ζήτησε ένα παιδάκι/ του το κάνει το χατίρι,/ λέει και τ’ ΑΝΤΊΣΚΗΝΑΚΙ./ ΑΝΕΞΉΓΗΤΑ ΑΡΕΣΩ, / γέλαγε πανευτυχής/ ΕΙΣΑΙ ΨΩΝΙΟ ΚΑΛΛΙΤΈΧΝΗΣ / του φωνάζει ένας μπεκρής./ Τον κοιτάει με καλοσύνη / και καθόλου δε θυμώνει/ μα με δυνατή φωνή/ τραγουδάει το ΓΑΤΟΝΙ/ Γκρεμιστήκαν τα τσιμέντα,/ του ζητάγαν πες μας κι άλλα/ και κυρίως μην ξεχάσεις / Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΜΠΑΛΑ».
Δεν θα κρύψω ότι έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο «χαμογελαστό πνεύμα» του ελληνικού τραγουδιού. Ο Παντελής Αμπαζής – πέρα απ΄ τα δικά του τραγούδια – έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία και στην ιστορία του είδους. Από τον Αττίκ, τον Παναγιώτη Τούντα, τον Μιχάλη Σουγιούλ, τον Γιώργο Μουζάκη, τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Μάνο Χατζιδάκι μέχρι τον Μπόστ, τον Θέμη Ανδρεάδη, τον Γιάννη Λογοθέτη και τον Χάρρυ Κλύνν… Ανάλογα τραγούδια αυτών και άλλων, βρίσκουν πάντα θέση στα προγράμματά του – κοντά 30 χρόνια πλέον. Από την τελευταία του παράσταση …έκλεψα κάποια τραγούδια που θα ακούσουμε στην εκπομπή σε παλιές εκτελέσεις. Αμφιταλαντεύομαστε ανάμεσα στο «Μάμπο μπραζιλέιρο», το «Χάλι γκάλι», το ινδικό «Απορώ» με την Βούλα Πάλλα, το «Έχω στενάχωρη καρδιά», τον «Επιπόλαιο» , το «Μάλιστα κύριε» κ.α. Μαζί μ’ αυτά, διαλέγουμε και μερικά δικά του – καινούργια και παλιά. Και συζητάμε ακριβώς για το χαμογελαστό πνεύμα του ελληνικού τραγουδιού στις δύσκολες σημερινές μέρες. Πάντα, με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΥΓ : Για λόγους «ωραιότητος», διάλεξα από την παράσταση μια φωτογραφία με τα «λαϊκά κορίτσια» και τα φρούτα τους στο κεφάλι, σε ώρα εργασίας.
