Αναφορά στην τελευταία περίοδο του συνθέτη και τα τραγούδια του στα νεώτερα χρόνια
Παρασκευή 13/03, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Ο Σπύρος Περιστέρης, είναι ένας από τους πέντε μαέστρους που διαμόρφωσαν τον ήχο και τα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού στα χρόνια του ’30 – στο μεταίχμιο του περάσματος από τον σμυρναίικο ήχο στο μπουζούκι. Ήταν ο μόνος που παρέμεινε ενεργός μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Και ο Χρήστος Λεοντής, περιγράφει μια συγκινητική ιστορία για το πως ο 66άχρονος Σπύρος Περιστέρης «για να μην εκτεθώ εγώ – το «παιδί» – εκείνος, ένας μουσικός με τέτοια ιστορία, φρόντισε να βρει αντικαταστάτη και να τού κάνει πρόβες» για μια συναυλία που έγινε … λίγη ώρα προτού πεθάνει!
Ο Σπύρος Περιστέρης έφυγε από τη ζωή στις 15 Μαρτίου του 1966. 70 χρόνια πριν. Στην εκπομπή, ακούμε νέες ηχογραφήσεις προπολεμικών αλλά και καινούργια τραγούδια που γράφει λίγο πριν το τέλος. Με τις φωνές του Σπύρου Ζαγοραίου, του Βαγγέλη Περπινιάδη και του Πέτρου Αναγνωστάκη ( «Ο Αντώνης ο βαρκάρης, ο σερέτης», «Το πορτοφόλι», «Μαρία Μανταλένα» αλλά και «Κοκτέιλ με πενιές» – ένα τραγούδι «διαφημιστικό» για τους λαϊκούς τραγουδιστές της εταιρίας με την οποία συνεργαζόταν μέχρι το τέλος – και άλλα ). Και αμέσως μετά, τραγούδια που είναι στο όνομα του και ηχογράφησαν εκ νέου στα νεότερα χρόνια, η Σωτηρία Μπέλλου, η Πόλυ Πάνου, ο Γιώργος Νταλάρας, η Γλυκερία, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης και ο Μπάμπης Γκολές.
Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!»
ΣΗΜ: Σκόπιμα διάλεξα η φωτογραφία της ανάρτησης να είναι από την κλασσική πρώτη περίοδο του Σπύρου Περιστέρη, με τις σμυρναίικες εστουδιαντίνες. Κατ’ αρχήν, ήταν η κορύφωση της παρουσίας του στην δημιουργία του ελληνικού τραγουδιού. Επιπλέον όμως, ο μεγάλος δίσκος της σειράς «Οι μεγάλοι του ρεμπέτικου» με την συγκεκριμένη φωτογραφία στο εξώφυλλο και ηχογραφήσεις του γραμμοφώνου, ήταν ο πρώτος που γνώρισε στις γενιές μετά την μεταπολίτευση τον Σπύρο Περιστέρη – σε μια εποχή που τα ονόματα και οι δραστηριότητες ανθρώπων σαν αυτόν, είχαν σχεδόν ξεχαστεί.
