Επιλογές, παρατηρήσεις και σκέψεις με αφορμή την μουσική παράσταση με την Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου και τον Βασίλη Προδρόμου
Πέμπτη 05/03, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Εδώ και αρκετά χρόνια, από την παρακμή της δισκογραφίας και την ανάπτυξη των «λιστών» και των «λίσταρχων» – ενίοτε και με …«ητα» – στα «μέσα», πιστεύω ότι η παρουσία του τραγουδιού στην – όποια – σκηνή, είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι του. Με όλες τις συμβάσεις που υπάρχουν και εκεί… Στον ήχο, στους χώρους, στο ρεπερτόριο, στις τιμές. Η αλήθεια είναι ότι οι ουσιαστικές προτάσεις δεν είναι πάρα πολλές. Και δεν είναι συχνά τόσο δουλεμένες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα προγράμματα περιορίζονται στο ρεπερτόριο του καλλιτέχνη – πρωταγωνιστή και στην πιο αποδεκτή από το μεγάλο κοινό πλευρά του, με μικρή παρουσία άλλων τραγουδιών που λένε όλοι και παντού.
Ομολογώ ότι είχα μεγάλες προσδοκίες από την σύμπραξη της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελένης Τσαλιγοπούλου με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου και τον Βασίλη Προδρόμου. Αυτό που άκουσα, εν τέλει, υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Από την έναρξη ως τη λήξη του προγράμματος δεν ήξερα σε ποιο σημείο της σκηνής να στρέψω την προσοχή μου. Στην ερμηνεία των τραγουδιστών ή στις λεπτομέρειες του κάθε μουσικού ξεχωριστά… Και επίσης, δύσκολα μπορούσα να φανταστώ ποιο τραγούδι θα ακολουθούσε και με ποιο τρόπο παιγμένο… Δεν ήταν τραγούδια απρόβλεπτα – τουλάχιστον τα περισσότερα. Η μορφή και ο τρόπος που λέγονταν και παίζονταν τη συγκεκριμένη στιγμή, τα έκανε μοναδικά. Πόσο μάλλον όταν άκουσα να «ανεβαίνουν» στη σκηνή και να «περνάνε», τραγούδια σαν εκείνα του Χριστόδουλου Χάλαρη («Φαιδρά πορτοκαλέα» ή στιγμές από το αστικό τραγούδι και την οπερέτα του ’30 («Το γελεκάκι που φορείς» και «Ριρίκα»). Και μην φανταστεί κανείς ότι το κλίμα είχε να κάνει με μια «αναδρομή». Τα νεότερα τραγούδια, συναγωνίζονταν τα παλιά, επί ίσοις όροις – και σε παιξίματα και σε ερμηνείες. Η απόδοση των μουσικών της «Εστουδιαντίνας» σε κομμάτια τυπικά έξω από τα «πλαίσιά» τους, όπως η «Εκδρομή» του Ευστάθιου Δράκου ή το «Αν» της Δήμητρας Γαλάνη, καταρρίπτει πολλά ψευδοδιλλήματα σε ότι αφορά τα είδη του τραγουδιού, τον ήχο και την καταγωγή των μουσικών.
Με αυτές τις σκέψεις, άρχισα να διαλέγω τα τραγούδια της σημερινής εκπομπής. Από το πρόγραμμα της βραδιάς, σε εκτελέσεις της ομάδας αλλά και σε εκτελέσεις προηγούμενες που ακούγοντάς τες κανείς, μπορεί να διαπιστώσει τις αποστάσεις που κάλυψαν. Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ: Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι του Ζαχαρίωνα Τσάμπρα. Και φυσικά, ο υπότιτλος είναι οι δύο χρονικές άκρες των επιλογών. Το «διαβατήριο» της Γαλάνη στο λαϊκό τραγούδι και ο σύγχρονος στίχος του Ορέστη Ντάντου – ευχή και προσδοκία για το παρόν αλλά και τη διαχείριση του παρελθόντος.
