Για καινούργια τραγούδια, γενικώς και ειδικώς
Δευτέρα 03/11/25, 9 με 11 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Άκουγα λοιπόν αυτές τις μέρες τα καινούργια τραγούδια του Γιάννη Παπαγεωργίου με τον Γιάννη Διονυσίου. Ήθελα να τα συζητήσουμε μαζί τους και προετοιμάζουμε μια συνάντηση στα τέλη της επόμενης εβδομάδας. Όμως, θέλησα να μοιραστούμε μαζί στην εκπομπή κάποια από αυτά τα τραγούδια, νωρίτερα. Μαζί μ’ αυτά και κάποια ακόμη καινούργια τραγούδια, ή έστω τραγούδια σε νέες εκτελέσεις… Ο λόγος λοιπόν σήμερα στην εκπομπή για καινούργια τραγούδια – γενικώς και ειδικώς. Με αφορμή τα καινούργια τραγούδια του Γιάννη Παπαγεωργίου με τον Γιάννη Διονυσίου.
Είναι που ήθελα να ακούσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται τα καινούργια τραγούδια παρέα, είναι όμως που αυτές τις μέρες είχα και μια συζήτηση μ’ έναν νεαρό φίλο, ο οποίος, επιχειρηματολογούσε ότι δεν τον ενδιαφέρει πολύ η πορεία της μουσικής από κάποια χρονική περίοδο και μετά… Ότι “το τραγούδι έχει ενδιαφέρον μέχρι ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο” κι ότι “η εποχή η πιο τωρινή δεν του κεντρίζει το ενδιαφέρον”. Είναι μια θέση που ακούω πολύ συχνά και πάντα λέω ότι δεν συμφωνώ καθόλου. Όσο κι αν κι εμένα με πλανεύουν κορυφές του τραγουδιού στο παρελθόν… Επιμένω ότι όλες οι εποχές, έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα πράγματα. Σε άλλες είναι περισσότερα και σε άλλες λιγότερα. Απλά, το παρελθόν έχει ξεκαθαρίσει, ενώ από το παρόν, ακούμε τα πάντα, και όχι με κριτήριο το ενδιαφέρον. Σαφώς, στο παρόν τα σκουπίδια είναι περισσότερα και κάποια προβάλλονται και πάρα πολύ. Όχι με αφετηρία καλλιτεχνικά, αισθητικά ή και κοινωνικά ακόμη, κριτήρια, οπότε, δυσκολευόμαστε όλοι να ξεχωρίσουμε τα πιο ενδιαφέροντα. Νομίζω ότι αυτό ισχύει στον όποιο χώρο… Υπάρχει ένα μπέρδεμα, μια σύγχυση. Ακούμε τα καινούργια τραγούδια… Πολλά, καλά και κακά μαζί, χωρίς σαφή κριτήρια στην επιλογή τους. Πολλά τραγούδια που δεν μάς ενδιαφέρουν, τα ακούμε απανωτά. Κι άλλοτε πάλι, δεν φτάνουν ποτέ σε μάς, τραγούδια που μπορεί και να μάς ενδιαφέρουν. Επιπλέον, εμείς οι άνθρωποι του μικροφώνου κρατάμε συχνά και μια αμυντική στάση απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να εκληφθεί ως διαφήμιση ενώ οι ακροατές μπορεί να είναι καχύποπτοι, γιατί ο καθένας … λέει ότι θέλει «διαφημίζοντας το προϊόν του». Το ‘χουμε ζήσει πολλές φορές αυτό. Νομίζω ότι πολλές φορές συμβαίνει κάποια τραγούδια να μην φτάνουν στον αποδέκτη τους – όπως είπα. Ενώ κάποια άλλα, προβάλλονται υπερβολικά – μάς φτάνουν στα όριά μας – γίνονται κουραστικά και εν τέλει ανεπιθύμητα λόγω υπερβολικής τριβής μαζί τους. Φτάνουμε στο σημείο να θέλουμε να τα αποφύγουμε… Μεγάλη συζήτηση που ποτέ δεν τελειώνει. Μένουν οι επιλογές.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
Υ.Γ.: Οι φωτογραφίες της ανάρτησης από τις προηγούμενες συναντήσεις με τον Γιάννη Διονυσίου και τον Γιάννη Παπαγεωργίου στο στούντιο της εκπομπής. Ξεχωριστά με τον καθένα… 4/3/20 και 27/9/22.