Ο Σταμάτης Κόκοτας, το «Όνειρο απατηλό», το «Γράψ’ το όπως το λέω» και ο … Φρέντυ Γερμανός
Πέμπτη 02/10, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
«Που πάει η νέα γενιά;» Ρωτούν συχνά οι εφημερίδες. Κι ένας σύγχρονος φιλόσοφος απάντησε πριν λίγο καιρό: «Πάντως όχι στο κουρείο».
Ο κ. Σταμάτης Κόκοτας, λαϊκός ήρωας του ’68, είναι φανερό ότι δε βρήκε ποτέ στη ζωή του το δρόμο που θα τον οδηγούσε σ’ ένα κουρείο. Βρήκε όμως το δρόμο που τον οδήγησε στο απατηλό όνειρο να κερδίζει 5000 δραχμές τη μέρα – χάρις σε ένα συνδυασμό φαβορίτας και διπλοπενιάς». Έτσι ξεκινάει το θρυλικό κείμενο του Φρέντυ Γερμανού με τον τίτλο «Γραψ’ το όπως το λέω». Ήταν μια φράση που επαναλάμβανε συνεχώς – λέει – ο νεαρός τότε (1968) Σταμάτης Κόκοτας και η επιτυχία της ήταν τέτοια, που βάφτισε όλο το βιβλίο με τα χρονογραφήματα επικαιρότητας που εξέδωσε εκείνη την εποχή ο Γερμανός. Όταν μετά από χρόνια ρώτησα τον Κόκοτα γι’ αυτό το κείμενο, χαμογέλασε μάλλον ευχαριστημένος και μου απάντησε αινιγματικά: «Είχε πολύ χιούμορ ο Φρέντυ! Ήταν υπερβολικός βέβαια σ’ αυτά που έγραφε αλλά … μάλλον καλό μου έκανε τότε!».
Στη σημερινή εκπομπή, διαβάζουμε το κείμενο του Φρέντυ Γερμανού, την «συνέντευξη» Κόκοτα από τα 1968 και ακούμε τον πρώτο μεγάλο δίσκο βινυλίου, που κυκλοφορεί εκείνη ακριβώς την εποχή ο Σταμάτης Κόκοτας. Με αφετηρία το «Όνειρο απατηλό» του Καλδάρα και της Ευτυχίας και με περιεχόμενο τραγούδια του Καλδάρα, αλλά και του Ξαρχάκου και του Μούτση, με στίχους Γκάτσου. Τραγούδια που σχεδόν όλα, συνόδεψαν τον Κόκοτα σε όλη του τη διαδρομή και αντέχουν μέχρι σήμερ : «Στου Όθωνα τα χρόνια», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πέσε στην αγκαλιά μου», «Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Βρέχει ο Θεός», «Με τι καρδιά να σ’ αποχαιρετίσω», «Όταν θυμάμαι εκείνη», «Στου προφήτη Ηλία τα σοκάκια», «Πλάι μου στάσου στη ζωή», «Φαρμάκι τα γεράματα». Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση το χιούμορ, η σάτιρα του Φρέντυ Γερμανού για τον νεαρό Κόκοτα με το «βάρος» που απέκτησε το υλικό που τραγουδάει τότε, μέσα από τα χρόνια.
Μια ιστορία από το 1968 που αξίζει να θυμηθούμε αυτές τις μέρες που συμπληρώνονται τρία χρόνια από το θάνατό του…Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
Υ.Γ.: Στη φωτογραφία της ανάρτησης το εξώφυλλο εκείνο του πρώτου μεγάλου δίσκου βινυλίου του Σταμάτη Κόκοτα, όπου βεβαίως πρωταγωνιστούν όχι τα τραγούδια και οι δημιουργοί του,ς αλλά το όνομα και οι φωτογραφίες του. Το νεότερο «σταρ σύστεμ», έχει μόλις αρχίσει…
