Πέμπτη 24/07/25, 9 με 10 το βράδυ, στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
«Σύντομες ανακοινώσεις, φόβος κι απορία/ πράσινο, πορτοκαλί, φύλλο πορείας/ Εμβατήρια όλη μέρα και την επομένη, κι εγώ σου ’λεγα “φοβάμαι, Ελένη”/ Τραίνα επιτεταγμένα στον σταθμό Λαρίσης/ Πού να τρέξεις, ποιον να βρεις, ποιον να ρωτήσεις;/ Μια πεντάρα η ζωή μας στην άκρη πεταμένη/ κι εγώ σου ’λεγα “φοβάμαι, Ελένη” : Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη τόσο πλήρης και σύντομη περιγραφή της «επιστράτευσης» της 20ης Ιουλίου του 1974, των ημερών που εν τέλει έφεραν την μεταπολίτευση τρείς μέρες μετά. Η περιγραφή ισχύει και για όποια ανάλογη κατάσταση σε όποια εποχή, από την πλευρά των “ανωνύμων”. Στίχοι του Γιάννη Λογοθέτη με μουσική του Δήμου Μούτση και τραγουδισμένοι από τον Μανώλη Μητσιά. Σ’ ένα δίσκο του Δήμου Μούτση που βγήκε λίγους μήνες μετά, με τον τίτλο «Μαρτυρίες». Και πέρασε σχεδόν απαρατήρητος… Σκέφτηκα σήμερα , σήμερα που συμπληρώνονται 51 χρόνια από την μεταπολίτευση, στη σειρά που – όπως λέμε πάντα – ακούμε ολόκληρους δίσκους, σαν να βάζαμε στο πικ απ έναν παλιό δίσκο βινυλίου, να ακούσουμε ακριβώς αυτό το δίσκο. Στο οπισθόφυλλο υπάρχει ένα ιδιόχειρο σημείωμα του Δήμου Μούτση : «Είναι μεγάλη ικανοποίηση για μένα να παρουσιάσω σ’ αυτό το δίσκο τις δέκα λαϊκές μου μπαλάντες, τις Μαρτυρίες μιας δύσκολης εποχής που όλοι μας περάσαμε. Τον καιρό που τις έγραφα, δεν φανταζόμουν ότι θα ’φταναν πιο πέρα από μερικούς φίλους μου, που μ’ άκουγαν σπίτι μου να τις τραγουδάω καμιά φορά».
Τελικά, τα τραγούδια αυτά και με την κυκλοφορία τους, δεν ακούστηκαν, τουλάχιστον όσο άλλα τραγούδια εκείνης της εποχής, του Μούτση ή άλλων. Μάλλον ήταν άλλες οι προδιαγραφές των «επιτυχιών» με «πολιτικό» χαρακτήρα… Ο Μούτσης, ερχόταν από τον «Άγιο Φεβρουάριο» και μια μεγάλη συνεργασία με την Βίκυ Μοσχολιού ( «Ασπρα, κοκκινα, κίτρινα, μπλε», «Ετσι είν’ η ζωή», «Συνοικισμός Α», «Στροφές» ). Οι στιχουργοί που έγραψαν αυτό το υλικό ( κυρίως ο Μάνος Ελευθερίου και ο Γιάννης Λογοθέτης ) έχουν γράψει και τα περισσότερα τραγούδια που υπάρχουν στις «Μαρτυρίες». Και τα τραγουδούν ο Μανώλης Μητσιάς – σταθερός συνεργάτης του Μούτση στα πρώτα του χρόνια – και δυο νέοι – τότε – τραγουδιστές, η Βασιλική Λαβίνα και ο Χρήστος Λεττονός. Νομίζω ότι αξίζει να ακούσουμε και να ξανασκεφτούμε αυτό το υλικό, με την απόσταση αυτών των 51 χρόνων. Περιγράφοντας φυσικά όσο γίνεται και την εποχή της δημιουργίας του και το ταξίδι του στο χρόνο. Παράλληλα στην εκπομπή, ακούμε και κάποια από τα πολύ γνωστά τραγούδια που έγραψε ο Δήμος Μούτσης με τους ίδιους στιχουργούς, εκείνα τα χρόνια.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
