«Καλά είμαι, τρέχω» λέμε στους άλλους: μάλλον το βάζουμε στα πόδια για να μην συναντηθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το σώμα που πονά έχει σχήμα, έχει όνομα, έχει γιατρειά. Κι όταν η ψυχή πονά; Γιατί δεν της αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να λυγίζει; Δεν είναι ντροπή να χάνεσαι σε σκοτάδια. Ντροπή είναι να αφήνουμε ανθρώπους να πορεύονται αβοήθητοι. Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας το Σάββατο και το δικό μας ραντεβού στο Δεύτερο Πρόγραμμα.
- Τί είπαν για την ψυχική νόσο τραγωδοί και φιλόσοφοι;
- Υπήρχαν ψυχοθεραπευτήρια στην αρχαία Ελλάδα;
- Τί είναι ο τρυπανισμός;
- Ποια δωρική φιγούρα, ντυμένη πάντα στα μαύρα, απέδειξε πως η πιο βαθιά ομορφιά γεννιέται συχνά μέσα από την πιο σπαρακτική θλίψη;
- Πώς έγινε σαλιγκάρι ο κοχλίας;
- Τί είναι η ανεμοζάλη και γιατί τη φοβηθήκαμε;
- Για ποιόν λόγο τον Μεσαίωνα, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έπεφταν για ύπνο γυμνοί;
- Τί μοιράζονται σουφραζέτες και μπαχαλάκηδες;
- Ποια είναι η «τσέπη της βίδας»;
- Ποιες είναι οι πιο διάσημες παύσεις στο θέατρο;
- Είναι καλή ή κακή η συνήθεια;
Και ο πίνακας. Η διάσημη «Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνκ (1863–1944). Όπως έχει πει, εμπνεύστηκε τον πίνακα ένα ηλιοβασίλεμα όταν άκουσε «την τεράστια, άπειρη κραυγή της φύσης». Το πρόσωπο του πίνακα ταυτίστηκε με την αγωνία και τον φόβο του σύγχρονου ανθρώπου. Το τοπίο είναι ο μεγάλος κόλπος που στις όχθες του είναι χτισμένο το Όσλο όπως φαίνεται από το μονοπάτι του λόφου Έκεμπεργκ. Η ζωή του Νορβηγού ζωγράφου ήταν μια συνεχής πάλη με το ψυχικό τραύμα, την απώλεια και την κατάθλιψη. Έγραψε στα ημερολόγιά του: «Η ασθένεια, η τρέλα και ο θάνατος ήταν οι μαύροι άγγελοι που στάθηκαν πάνω από την κούνια μου».
