Πώς θα ήταν άραγε αν υπήρχε σύγχρονη τέχνη στο μετρό;
Αν αυτά τα λίγα λεπτά που περιμέναμε να έρθει δεν εξασκούμασταν στο trainspotting, δεν εξετάζαμε την ακρίβεια άφιξης, δεν χαζεύαμε πότε τα τρία λεπτά θα γίνουν δυο, ένα, έφτασε; Αν αντί να βλέπουμε το είδωλο μας στα τζάμια καθρεφτιζόμασταν σε έργα τέχνης;
Κάποιος περνάει τραγουδώντας. Με το ένα πόδι κατεβαίνει τις σκάλες του μετρό, μεταφέρεται, εξασκείται στην υπόγεια γρήγορη παρατήρηση, ανεβαίνει στο φως…
Με το άλλο διασχίζει πίνακες ζωγραφικής και κείμενα για την τέχνη του Μαρκ Ρόθκο (εκδόσεις Νησίδες, μετάφραση: Βασίλης Τομανάς)
