The Unclaimed // Pat Todd and the Rankoutsiders // Nick Nicely // Strange Vibrations // Sweeping Promises // Godflesh
The Unclaimed: σχηματίστηκαν στο Λος Άντζελες το 1979, και θεωρούνται από τα γκρουπ που συνέδεσαν την αναγέννηση του garage ροκ των αρχών τής δεκαετίας τού ’80 με αυτό που αργότερα ονομάστηκε Paisley Underground. Άλλωστε, στην αρχική σύνθεσή τους ήταν κι o (και) paisleyundergroundιστής και μετέπειτα Long Ryder, Sid Griffin. Η απήχησή τους κι η επιρροή τους αναγνωρισμένες, γιατί με κάθε κυκλοφορία τους αναζωπύρωναν το ενδιαφέρον για τον ήχο των sixties. Το τραγούδι, με το οποίο μπήκαμε στα αποψινά δΓιαμάντΓια, είναι το δεύτερο σινγκλ-προπομπός από το άλμπουμ ‘Never Said Goodbye’, το οποίο κυκλοφορεί όπου νάναι από την Outro Records –αν δεν έχει ήδη κυκλοφορήσει, και εκφραζόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο, επειδή το τοπίο σχετικά με την κυκλοφορία τού δίσκου είναι κάπως θολό. Πρόκειται για δίσκο συναισθηματικού βάρους, καθώς (θα) είναι η πρώτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία των The Unclaimed μετά τον θάνατο του ιδρυτή και τραγουδιστή τους, Shelly Ganz. Το υλικό, από όσο μπορούμε να καταλάβουμε, βασίζεται σε ανέκδοτες ηχογραφήσεις και τραγούδια μισοφτιαγμένα από τον Shelly, που καλύπτουν διαφορετικές περιόδους τού γκρουπ. Το ‘Now The Time Has Come’ παρουσιάστηκε στις 7 Σεπτεμβρίου ως δεύτερο βίντεο-σινγκλ από το άλμπουμ, μόνο με αυτήν τη μορφή το έχουμε συναντήσει, και, πατώντας πάνω στον τίτλο του, // πήγαμε σε ένα άλλο ‘Time’, το ‘We’re Out Of Time’, 2ο κι αυτό σινγκλάκι, αυτήν τη φορά από το νέο(ερχόμενο) άλμπουμ Pat Todd & The Rankoutsiders. Από τους πρώτης σημασίας Lazy Cowgirls, μέχρι τη σημερινή εποχή (εδώ και χρόνια με τους Rankoutsiders), κάθε κυκλοφορία τού μαστροPat Todd συνιστά σεμινάριο ροκενρολικότητας –και μιλάμε μετά λόγου γνώσεως. // Σήμερα, όμως, που είναι 15Σεπτ, έχει απελευθερωθεί στο μπάντκαμπ ένας δίσκος που παρουσιάζαμε σε αποκλειστικότητα εδώ και πολλές βραδιές, ένα δΓιαμαντάκι στρυφνής, ψαγμένης, ψυχεδέλειας με μπλιμπλίκια, το ‘Or A Brockley Afternoon’, έκτο άλμπουμ τού μάγου τού είδους Nick Nicely. Ο Nick Nicely (ψευδώνυμο) είναι ένας cult Άγγλος τραγουδοποιός και πρωτοπόρος τής ηλεκτρονικής ψυχεδέλειας, γνωστός για τον τρόπο με τον οποίο συνδύασε τα καλειδοσκοπικά χασίματα της δεκαετίας τού ’60 με τη φουτουριστική synth-pop. Το σινγκλ του, ‘Hilly Fields’ από το 1982 χαραχτηρίστηκε από το NME ως «ο καλύτερος ψυχεδελικός δίσκος από τη δεκαετία τού ’60», εδραιώνοντας τη φήμη του ως οραματιστή τής underground σκηνής. Το ‘Or A Brockley Afternoon’, με διάχυτη τη μυστηριακή ατμόσφαιρα, αντλεί επιρροές από τη δεκαετία τού ’60, συνδυάζοντάς τες με ονειρική αφηγηματική λογική και εξωκοσμικές ιστορίες μέσα από ένα σύγχρονο DIY πρίσμα. Από το ‘Or A Brockley Afternoon’, εμείς χαθήκαμε στους στροβιλισμούς τού ‘Facing Awayy’. // Ηλεκτρονική, αλλά πιο cosmic, πιο space, ψυχεδέλεια γεννοβολάει συνεχώς ο νους τού Φινλανδού Santtu Laakso, και το νέο του πρότζεκτ, όχι οι Astral Magic, που είναι το κυρίως του όχημα, έχει δίσκο στο μπάντκαμπ από τις 4Σεπτ, και σε αυτό το ‘Psychic States’ των Strange Vibrations, όπως λέγεται το πρότζεκτ, κατευθυνθήκαμε. // Μετά τούς Φινλανδούς Strange Vibrations, σειρά πήραν οι Αμερικανοί Sweeping Promises. Οι Sweeping Promises κυκλοφόρησαν στις 14Αυγ το τρίτο τους άλμπουμ, ‘You Say I Romanticize’, μέσω τής Sub Pop. Η Lira Mondal και ο Caufield Schnug σχημάτισαν το συγκρότημα στα τέλη τής προηγούμενης δεκαετίας. Για το νέο άλμπουμ πέρασαν περίπου δεκαοχτώ μήνες γράφοντας και ηχογραφώντας στο δικό τους στούντιο στο Κάνσας, ενώ αυτή τη φορά συμμετείχε ενεργά και ο ντράμερ των συναυλιών τους, Spenser Gralla. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος δέκα τραγουδιών που βασίζεται πολύ στις λεπτομέρειες της ενορχήστρωσης, ένα post-punk άλμπουμ καθόλου αμελητέο. Από το νέο άλμπουμ των Sweeping Promises ακούσαμε δύο επιλογές. // Οι Godflesh συμπληρώνουν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες δράσης, παραμένοντας ένα από τα πιο επιδραστικά και ιδιαίτερα γκρουπ. Γεννήθηκαν από τη γονιμοποίηση του industrial από το metal. Από την Αγγλία, ο Justin K. Broadrick και ο Ben Green έχουν καταθέσει δισκογραφία που ξεκινά από το ιστορικό ‘Streetcleaner’ του 1989 και φτάνει μέχρι σήμερα, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ τη χαραχτηριστική της ταυτότητα: (βιο)μηχανικοί ρυθμοί, επαναληπτικές δομές, βαριές κιθάρες, αίσθηση ασφυξίας, κλειστοφοβικό άγχος. Πριν από λίγες ώρες, έδωσαν στη δημοσιότητα το ‘Master and Slave’, δεύτερο δείγμα από το νέο τους άλμπουμ ‘Decay’, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Σεπτεμβρίου από τη Relapse Records. Πρόκειται για το εναρκτήριο τραγούδι του δίσκου, το οποίο λοξοκοιτάει προς Swans μεργιά.
