Mono // Jon Spencer // The Bobby Lees // Tζίκο (εις διπλούν)
Μono, οι Γιαπωνέζοι οραματιστές τής σύγχρονης κλασικής μουσικής στην τομή της με το λεγόμενο post-rock, μας έχουν δώσει σήμερα, Παρασκευή και 12 Ιουνίου 2026, το νέο στούντιο άλμπουμ τους, ‘Snowdrop’, από το οποίο βάλαμε, για αρχή των δΓιαμαντΓιών, το κομμάτι ‘Gerbera’ (07λ 45δ). Στο ‘Snowdrop’, οι Mono από το Τόκιο ξαναμπαίνουν στο στούντιο για πρώτη φορά μετά από τον θάνατο του Steve Albini, αυτήν τη φορά με τον Brad Wood στην παραγωγή. Το στούντιο είναι και πάλι το αλμπινικό Electrical Audio. Ο δίσκος αποτελείται από οχτώ οργανικές αναπτύξεις, σμιλεμένες με τη γνωστή αρχιτεχτονική τους, και μάλλον ανώτερες συνθέσεις από εκείνες τού προηγούμενου ‘Oath’. Δεκαμελής ορχήστρα και οχταμελής χορωδία συνοδεύουν, με πολύτιμο συνεργάτη/διευθυντή τον Chad McCullough. Το 13ο στούντιο άλμπουμ τους στέκει ψηλά, σε επίπεδο σύλληψης, περιττό δε να υπογραμμίσουμε ότι παιχτικά-εκτελεστικά/τεχνικά/ηχοληπτικά, μα και από τη σκοπιά τής παραγωγής, είναι σεμιναργιακής αξίας. Η απουσία τού Albini δεν λειτουργεί εδώ μόνο ως υποσημείωση στο βιογραφικό των Γιαπωνέζων, αλλά ως κεντρικός άξονας της δημιουργίας. Οι Μono βρέθηκαν μπροστά σε κενό, καλλιτεχνικό μα και υπαρξιακό, και επέλεξαν να το επεξεργαστούν και από τις δύο πλευρές, και της τέχνης και την ανθρώπινη πλευρά, γεννώντας το ιδιαιτέρως φορτισμένο συναισθηματικά ‘Snowdrop’, και φτιάχνοντας τον δίσκο με τον φίλο τού Αλμπίνη Brad Wood (πολύπειρο) στην παραγωγή, στο ίδιο στούντιο, το Electrical Audio στο Σικάγο, όπου έχουν γράψει μεγάλο μέρος τής δισκογραφίας τους, διατηρώντας έτσι συνέχεια μέσα στην απώλεια. Ως προς τον ήχο, έχουμε τα αναμενόμενα: καθαρά οργανικά μορφώματα, που ξεδιπλώνονται πάνω στη χαραχτηριστική δυναμική τους: αργή ανάπτυξη, συσσωρεύσεις έντασης, εκρήξεις κιθαριστικές και μια έντονα μελωδική προσέγγιση, που συνομιλεί τόσο με το παραδοσιακό rock, όσο και με τη σύγχρονη ορχηστρική γραφή. Η απώλεια, η μνήμη, η συνέχεια της ζωής. Οι Mοno έχουν δηλώσει ότι μέσα από αυτό το άλμπουμ επιδιώκουν να εκφράσουν «αιώνια ευγνωμοσύνη» σε όσους απουσιάζουν πια, μετατρέποντας τη θλίψη σε κάτι φωτεινό, σχεδόν παρηγορητικό. Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο τού ‘Snowdrop’: ενώ η αφετηρία του είναι το πένθος, ο ήχος του δεν πνίγεται στη σκοτεινότητα, αλλά, αν προσέξεις, ανοίγει προς ένα παραθύρι ελπίδας, σαν να αγναντεύουμε τη λύτρωση. // Βρε, καλώς τον Jon Spencer! Ο Jon Spencer, μια σταθερά για τις παιζωλίστες των δΓιαμαντΓιών, κάθε που βγάζει νέο άλμπουμ, μούρη αναγνωρίσιμη στην αμερικανική underground σκηνή, ακόμα από τις μέρες τις άγουρες των Pussy Galore, μα και τις πιο νωπές των Jon Spencer Blues Explosion, κυκλοφόρησε σήμερα, 12 Ιουνίου 2026, το νέο του άλμπουμ με τίτλο ‘Songs of Personal Loss and Protest’. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε το 2025 στο Woodstock τής Νέας Υόρκης, με τον Spencer να δουλεύει με τους μπιστικούς του, που του παραστέκονται στο σανίδι, δηλαδή τον Kendall Wind στο μπάσο και τον Macky ‘Spider’ Bowman στα ντραμς, γνωστούς και από τους Bobby Lees. Η επιλογή να καταγράψει τον ήχο με το συγκεκριμένο rhythm sexion δεν είναι τυχαία, γιατί oι εν λόγω παίκτες (ξαναλέμε με σαφήνεια αυτήν τη φορά) είναι το βασικό όχημα των πρόσφατών του εμφανίσεων, και έτσι μεταφέρει αυτούσιο το live του σε στούντιο συνθήκες, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία ή εξωραϊσμούς και γυαλίσματα, άσε που δεν τα κάνει αυτά ο Σπένσερας. Τα τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου εκτελούν το σύνηθες σλάλομ ανάμεσα στο garage rock, το blues-based riffing και την punk ενέργεια, με αιχμηρές -συχνά μονολιθικές- δομές, όπου ο ρυθμός και το groove έχουν τον πρώτο λόγο. Ο ίδιος τραγουδά, κιθαρίζει, αλλά και πληκτρίζει, κρατώντας αυτόν τον πολυεργαλειακό ρόλο, που του επιτρέπει να ελέγχει άμεσα την κατεύθυνση κάθε τραγουδιού. Σε σχέση με την ιστορία του, ο Spencer συνεχίζει να δουλεύει με ίδιο λεξιλόγιο-οπλοστάσιο που τον καθιέρωσε από τη δεκαετία τού ’90, αλλά το κάνει χωρίς να το μετατρέπει σε αναπαράσταση του παρελθόντος. Καταφέρνει με κάποιον τρόπο να διατηρεί φρεσκάδα και νεανικότητα, ακόμη και αν τα υλικά του (μας) είναι γνώριμα. Με το ‘Songs of Personal Loss and Protest’, ο Jon Spencer παραδίδει έναν ακόμα δίσκο που θεμελιώνεται στην οικονομία μέσων και στην ένταση της εκτέλεσης, ξεσπώντας σε μια άκρως σωματοποιημένη μορφή rockΝroll. // Αλλά και οι Bobby Lees έχουν βγάλει σήμερα δίσκο, το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο ‘New Self’, την πρώτη τους δουλειά μετά το ‘Bellevue’ τού 2022 και ταυτόχρονα την πρώτη τους κυκλοφορία για την Epitaph. Ο δίσκος έρχεται μετά από μια περίοδο παύσης από το 2023, όταν το συγκρότημα δήλωσε ότι σταματά επ’ αόριστον, λόγω εξουθένωσης και οικονομικής πίεσης από τη συνεχή δραστηριότητα. Ευτυχώς για τους ίδιους, υπήρξε ένας φαν που μπορούσε να βοηθήσει και έτυχε να είναι και πλούσιος και διάσημος: ο ηθοποιός Jason Momoa, ο οποίος τους είχε ήδη συμπεριλάβει στη σειρά του στο HBO ‘On the Roam’, και προχώρησε στο να χρηματοδοτήσει το ‘New Self’. Το ‘New Self’ συνεχίζει στη βασική γραμμή των Bobby Lees: συμπαγείς δομές, γρήγορος ρυθμός, σφιχτή παραγωγή. Γραφή άμεση και προσωπική, χωρίς περιττή ανάπτυξη. Στο επίπεδο των αναφορών, το άλμπουμ κινείται μέσα σε ένα πλαίσιο garage punk και blues-based rock, αλλά έχουμε και σκόρπια στοιχεία που παραπέμπουν και σε πιο σύγχρονες επιρροές, όπως late-90s hip-hop και nu metal. Η ύλη παραμένει σκληρή και συμπυκνωμένη, και τα τραγούδια ξεφυτρώνουν από τις ρίζες των ριφφ, χωρίς να ανοίγουν σε μεγάλες διάρκειες ή σύνθετες/περίπλοκες δομές. Η Sam Quartin στη φωνή και κιθάρα, με τον Kendall Wind στο μπάσο και τον Macky Bowman στα ντραμς. // ‘Paranormalities vol.3 – Paranormals Unleashed’. Η σειρά συλλογών ‘Paranormalities’ συνεχίζεται με τον τρίτο τόμο, που κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου 2026 από την Underground Union, παραμένοντας πιστή στη λογική της: καταγραφή τής υπόγειας σκηνής μέσα από διάσπαρτο υλικό, single, live εκτελέσεις και αυτόνομες δουλειές από διαφορετικά σχήματα. Το ‘Paranormals Unleashed’ συγκεντρώνει δέκα συμμετοχές από τον ίδιο άτυπο χώρο, χωρίς ενιαίο ύφος, αλλά με κοινό σημείο αναφοράς την DIY προσέγγιση και την απόσταση από οποιαδήποτε «καθαρή» κατηγορία. Όσο πιο μακριά από τον mainstreamικό φαύλο κύκλο, τόσο πιο καλά. Στο tracklist, έχουμε project όπως Κάκτος, Κατολίσθηση και Προλετκούλτ, σε διαφορετικές αποτυπώσεις -στούντιο και live και εναλλαχτικές εκδοχές- που δίνουν στον δίσκο τον χαραχτήρα και αρχείου. Εδώ, δεν επιδιώκεται συνοχή με τη στενή έννοια, αλλά εκπέμπεται το πνεύμα το ασυμβίβαστο και το ανυπόταχτο. Punk, hardcore, πειραματικά. Το ‘Paranormals Unleashed’ λειτουργεί περισσότερο ως στιγμιότυπο μιας συγκεκριμένης κοινότητας, την οποία δεν χαραχτηρίζει ισοπεδωτική ομοιότητα, αλλά καθαρή ανάγκη για αυτονομία και ελευθερία. Τσιμπήσαμε τον Τζίκο στην ‘Αυτοκαταστροφικιά’ // και, κολλητά, παραθέσαμε την εκτέλεση και του ίδγιου τραγουδγιού από τον δίσκο ‘Τα Ζώα Μου Αργά’ τού Τζίκο, έτος 2012.
