The Silos // The Long Ryders vs The Sky Chiefs // Russ Tolman vs Chris Stamey
THE SILOS: γεννήθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1985 από τον Κουβανοαμερικανό τραγουδοποιό Walter Salas-Humara και τον (μακαρίτη) Bob Rupe. Εξαρχής ξεχώρισαν με μια ηχητική ταυτότητα που έφερνε κοντά alternative rock, Americana και την ωμή, ξερή, οξεία, αστική αισθητική, με αναφορές ακόμα και στους Velvs. Σήμερα, το γκρουπ παραμένει ενεργό (και ακμαίο), έχοντας στο επίκεντρο τον Salas-Humara. Το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους με τίτλο ‘Everything’ δεν έχουμε προλάβει να το μελετήσουμε όσο θέλουμε, αλλά απόψε βάλαμε το ‘What You Want Is What You Hate’, το οποίο ηχεί κάθε άλλο παρά σαν επανάληψη, φαντάζει φρέσκο και, αν δεν έμπαινε η φωνή τού Walter, σιγά μην καταλαβαίναμε ότι πρόκειται για Silos. Mετά τούς Silos, ταιργιάξαμε // τους Long Ryders και // τους Sky Chiefs. Πάμε να τα εξηγήσουμε για ποιο λόγο τούς βάλαμε δίπλα δίπλα, γιατί εδώ μιλάμε για δύο κυκλοφορίες που επικοινωνούν μεταξύ τους σε βάθος δεκαετιών, κι ας αποτελούν δύο ξεχωριστές ιστορίες. Πρώτα οι Long Ryders, που τους ακούσαμε από το νέο τους άλμπουμ, ‘High Noon Hymns’, το οποίο αποτελεί μια ακόμη λαμπρή χάντρα στο όχι και μακρύ κομπολόι (ας όψεται η 30χρονη παύση) που είναι η δισκογραφία τους. Οι Long Ryders σχηματίστηκαν στο Λος Άντζελες το 1981 και ανήκουν στον σκληρό πυρήνα τού Paisley Underground, μαζί με Dream Syndicate, Green On Red και Rain Parade, αλλά από νωρίς τράβηξαν αλλού. Εκεί που οι περισσότεροι κοίταζαν ψυχεδέλεια, αυτοί έβαλαν μέσα και Gram Parsons, country και punk ένστικτο, πριν καν υπάρξει ο όρος alt country. Το ‘Native Sons’ τού 1984 ακούγεται σήμερα σαν προφητεία, ένα άλμπουμ που έδειχνε τον δρόμο δέκα χρόνια πριν τον διαβούν άλλοι. Υπερβολή; Μπα. Γεγονός. Στο ‘High Noon Hymns’ έχουμε τρεις αυθεντικούς Long Ryders, Sid Griffin, Stephen McCarthy και Greg Sowders, με τον Ed Stasium ξανά πίσω από την κονσόλα, τον παραγωγό που συνδέεται τόσο με την ιστορία τους, όσο και με τη …μισή ιστορία τού αμερικανικού ροκ(ενρόλ). Το άλμπουμ κουβαλά και το βάρος τής απουσίας τού Tom Stevens, του μπασίστα που πέθανε το 2021, και γι’ αυτό το μπάσο μοιράζεται ανάμεσα στον McCarthy και στον Murry Hammond των Old 97’s. Το αποτέλεσμα δεν είναι άκαρπη νοσταλγία, αλλά ώριμο σχόλιο. // Και κάπως έτσι, περάσαμε ομαλά και με φυσικότητα στους Sky Chiefs, γιατί εδώ το νήμα δεν κόβεται, διασταυρώνεται. Οι Sky Chiefs είναι ο Stephen McCarthy και ο Kevin Pittman, δύο μύστες που στις αρχές των 90s βρέθηκαν μαζί στη Virginia και έγραψαν και ηχογράφησαν τραγούδια σε ένα παλιό ξύλινο σπίτι που λειτουργούσε ταυτόχρονα ως στούντιο και οιονεί άσυλο. Η ζωή, όπως συνηθίζει, πήρε άλλες στροφές, οι ταινίες χάθηκαν, και οι ηχογραφήσεις έμειναν κλεισμένες σε κούτες, για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Το 2025, οι ταινίες βρέθηκαν τυχαία σε μια σοφίτα, και αποκαταστάθηκαν, και το 2026 κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο των Sky Chiefs. Δεκατέσσερα τραγούδια -θα πούμε gramparsonsικού ύφους και ήχου- με διφωνίες, lap steel, telecaster και αφήγηση χαμηλών τόνων, που στέκουν στο σήμερα όχι ως αρχειακό εύρημα αλλά ως επίκαιρη, απολύτως αξιοπρεπής κυκλοφορία. Ο McCarthy εδώ ακούγεται αλλιώς από τους Long Ryders, πιο εσωστρεφής, πιο προσωπικός, αλλά απόλυτα αναγνωρίσιμος. The Sky Chiefs, ακούσαμε ‘My Last Goodbye’. // Από την ίδια παρέα κι ο επόμενος: Russ Tolman, νέο σινγκλάκι, με τίτλο ‘Streets of Denim’. Παίζει τον ρόλο τής πρώτης επίσημης προαναγγελίας τού άλμπουμ ‘Stray’, που αναμένεται στις 19 Ιουνίου 2026 από την Flatiron Recordings, ανοίγοντας έναν ακόμη κύκλο στην πολυετή διαδρομή ενός από τους πιο ουσιαστικούς τραγουδοποιούς τής αμερικανικής roots rock κίνησης. Εδώ, ο Τόλμαν, 69 ετών πια, συνεργάζεται στη γραφή τού τραγουδιού με τον κολλητό του ακόμα από τα πανεπιστημιακά χρόνια στο UC Davis, τον 66χρονο Steve Wynn. Ο Russ Tolman, εκλεκτός τής εκπομπής, φέρει εντός του ιστορία δεκαετιών, ως ιδρυτικό μέλος των True West, ενός συγκροτήματος που στα πρώτα χρόνια των 80s κινήθηκε μέσα στην Paisley Underground, αλλά και παράλληλα με αυτήν, χωρίς να εγκλωβιστεί ποτέ στη ρητορική μιας αδιέξοδης αναβίωσης των σίξτις: ξέρει να μαστορεύει τραγούδια με χαραχτήρα, και να τα εκφέρει με δική του υπογραφή. Το ‘Streets of Denim’ έρχεται να επιβεβαιώσει ότι είναι παρών κι εμπνευσμένος. Αναμένουμε τον δίσκο με μεγάλο ενδιαφέρον. // Στις 24Απρ επίσης, και από την ίδια εταιρεία, έσκασε μύτη νέο σινγκλάκι από τον παίχτη τού ίδιου ευρύτερου κύκλου Chris Stamey: ‘Waterloo Sunset’, διασκευή (ποιών άλλων;) Kinks. Ο Chris Stamey είναι από εκείνες τις φιγούρες που, ακόμα κι αν δεν κάνει θόρυβο το όνομά τους, καθόρισαν βαθιά τον αμερικανικό κιθαριστικό ήχο των τελευταίων δεκαετιών. Ιδρυτικό μέλος των dB’s στη Βόρεια Καρολίνα, συνεργάτης και συνοδοιπόρος τού Peter Holsapple, μουσικός που κινήθηκε με άνεση ανάμεσα στο power pop, το college rock, την κλασική pop γραφή και τις πιο προσεγμένες ενορχηστρώσεις, ο Stamey έχει πάντα έναν τρόπο να σκαρώνει ωραία τραγούδια. Το ‘Waterloo Sunset’, διασκευή στο πασίγνωστο τραγούδι των Kinks, λειτουργεί πιο πολύ ως άσκηση αγάπης και δήλωση αφοσίωσης, παρά ως δομημένη αναθεώρηση ενός από τα ορόσημα της βρετανικής pop. Ο Stamey πλαισιώνεται εδώ από τους dB’s, δηλαδή τον Holsapple, τον Gene Holder και τον Will Rigby, επαναφέροντας μια χημική ένωση που έχει εγγραφεί στο DNA τού αμερικανικού indie, ενώ προσθέτει και τη συμμετοχή τής Chorus Project για όγκο στο τελικό αποτέλεσμα.
