Τhe Del-Lords // Tommy Womack // Pat Todd and The Rankoutsiders (again!) // 33 Lovers // Bog Art // Courtney Marie Andrews
ΣΤΑ ΔΓΙΑΜΑΝΤΓΙΑ της 19ης Ιανουαρίου 2026 ξεκινήσαμε με τους Del-Lords και το ‘Poem of the River’ από το ‘Based on a True Story’ τού 1988, ένα άλμπουμ που παραμένει φωτεινός οδοδείκτης ροκενρολικότητας. Η παρουσία τού Eric Ambel στους Del-Lords μάς οδήγησε φυσικά και οργανικά στη συνεργασία του με τον // Tommy Womack στο περσινό, πλην πολύ πρόσφατο, 5Δεκ25, ‘Live a Little’. Έτσι, η εκπομπή συνέδεσε αβίαστα δύο προσωπικότητες της αμερικανικής τραγουδοποιίας, δύο δρόμους τής ίδιας ροκενρολικής συνέπειας κι εντιμότητας. Παίξαμε το ‘Waiting for the Punchline’ και αργότερα το ‘Underneath the Water Tower Again’, δείχνοντας την πλήρη μεταμόρφωση των ακουστικών ντέμο τού Womack σε ηλεκτρικά αφηγήματα, χάρη στη χείρα τού Ambel. // Ακολούθησε ο Pat Todd με το ολοκαίνουργιο ‘After The Dolls’ EP, ένα έξι τραγουδιών ξόρκι-φόρο τιμής σε Johnny Thunders και David Johansen, όπου το johnnythundersικό ‘Short Lives’ γίνεται πιο νευρικό, πιο τραχύ, πιο …Rankoutsiders, χωρίς να χαθεί κόκκος από την ψυχή τού πρωτοτύπου. // 33 Lovers, δεύτερο άλμπουμ, ‘Am I In A Dream’, της 16ης Ιανουαρίου, όπου ο Στράτος Κύρης οδηγεί το αθηναϊκό γκρουπ σε μια πιο κινηματογραφική, πλουσιότερη ηχητική παλέτα, πάντα με σταθερή πυξίδα το 3ο Velvet Underground: το ‘Might Care’ επιβεβαιώνει την κατεύθυνση αυτή. // Ακολούθησαν οι Bog Art, επίσης από την αθηναϊκή σκηνή, δημιουργοί τού ‘The Dance of Broken Promises’, κυκλοφορίας τής 15ης Ιανουαρίου. Ένα γκρουπ που κινείται στα σύνορα alt rock, post punk και σκοτεινής τελετουργικής αφήγησης, με ηχητικές γραμμές που θυμίζουν και βρετανική παράδοση και ελληνική υπόγεια σκηνή των 00s: στο ‘The Jungle’ η παρέα έστησε έναν κόσμο μυστηρίου, με jungleίσια κρουστά, επιβεβαιώνοντας ότι οι Bog Art δεν είναι για να γεμίζουν τις παιζωλίστες μας, αλλά ανοίγουν και νέους αισθητηριακούς διαδρόμους. // Courtney Marie Andrews. ‘Valentine’, της 16ης Ιανουαρίου, άλμπουμ γεννημένο μέσα από δύσκολη προσωπική διαδρομή, με ηχητική ταυτότητα που ξεκινάει από τη folk ευθραυστότητα και επεχτείνεται προς Big Star, Lee Hazlewood και Fleetwood Mac. Στο ‘Keeper’, που διαλέξαμε, η Andrews κατάθεσε μια από τις πιο αποφασιστικές και ειλικρινείς ερμηνείες της. Και συνάμα ανάλαφρες κι ανακουφιστικές.
